Maison Les Fraysses

Maison Les Fraysses

Mique et Petit Salé

2012Posté par Geerts - Baeten 2012-03-08 09:57:41

Het bewijs dat we'r bij waren!


6 maart 2012

Ons eerste sociale gebeuren in onze nieuwe thuisland zit erop! Vorige zaterdag namen we deel aan le “Mique et Petit Salé” in Pradines! Het is een jaarlijks gebeuren dat geld in het laadje moet brengen van het plaatselijke feestcomitée. Spijtig genoeg had dit niets met Valroufié te maken (maar ik denk niet dat hier genoeg inwoners zijn om een feestcomitée in stand te houden ...). Pradines is de woonplaats van onze peetmoeder, Agnes Séverin-Cance. Agnes runt een B&B (Téranga) waar wij vorig jaar 2 maal logeerden. De eerste keer toen we de “compromis” voor ons huis tekenden en de tweede keer tijdens ons verlof. Zij heeft ons als schepen van toerisme direct onder de vleugels genomen en ons bij een aantal mensen geïntroduceerd. Zij en haar echtgenoot woonden jarenlang in Parijs en hoewel Agnes zelf Pradinoise is, werden zij toch een beetje als buitenlanders beschouwd en daarom vinden zij dat ze ons een beetje moeten begeleiden. Wat wij met plezier aanvaarden! Toen we ze vorige week woensdag op bezoek hadden voor het déjeuner en om het huis te laten zien, kregen we dus een uitnodiging om deel te nemen aan de “Mique” en zo één van de locale gewoonten te leren kennen. Wat doe je dan: je neemt de uitnodiging met plezier (.....) aan en hoopt het beste hé.

Bij aankomst (+/- 8 h) werden we ontvangen met een dubieus aperitief op basis van Blue Curaçao en aan iedereen voorgesteld als “nos amis Belges”. Dat wil toch wel iets zeggen hoor in Frankrijk, om zomaar als vrienden beschouwd te worden! Na een uurtje aperitieven mochten we dan aan tafel gaan en kregen we zowat ereplaatsen. Vlak bij het orkest, naast Josiane, de organisatrice en over Gérard, een “maître en scène”. Water en flessen wijn (rood en rosé) verschijnen op tafel. Eerst is er dan een lekkere groentensoep met het onafscheidelijke brood. Eigenlijk moet je dan je bord schoonmaken met een scheut rode wijn, maar dat deel hebben we maar overgeslagen. En dan ... is er muziek. Na de eerste danspasjes volgt dan het moment suprême: de mique.

Soepvlees wordt met wintergroenten en aardappelen gaargestoofd en de mique (een reusachtig groot soort cakebrood) wordt daarop gegaard. Die geweldige schotels worden dan eerst getoond en gefotografeerd en verdwijnen dan terug in de keuken, waar de borden gevuld worden. Eerlijk is eerlijk: met een beetje scherpe Dijon mosterd was het best een smakelijke schotel. En dan is er ... terug muziek en dans. Waarna het volgende bord volgt: de onvermijdelijke kaas. Hier in de Lot is dat natuurlijk een lekkere Cabécou. Daarna, inderdaad, muziek en dans! Om af te sluiten is er nog een flink stuk crème caramel. Ondertussen blijf je natuurlijk vin de pays drinken. De accordeonist komt dan nog langs en elke tafel mag een liedje aanvragen. Eerst de eretafel natuurlijk, en natuurlijk moet het iets “Belge” zijn! Wij vielen uit de lucht en konden niet zo direct iets bedenken, vermits Marina van Rocco Granata al gespeeld was. Gelukkig dacht die muzikant zelf al aan iets: “Dans le port d’Amsterdam” van Brel. Alleen ... wij konden het niet zo direct thuisbrengen. Hoewel Brel dan wel als Brusselaar geboren is, denken wij bij Amsterdam niet meteen aan België! Maar ach, het was goed bedoeld.

Oh, en dan vergeet ik de loterij nog. Met als eerste prijs: een friteuse! Jolijt alom, want die moest echt door de belgen gewonnen worden. Maar ook in Frankrijk hebben wij geen geluk in het spel, en was er een andere gelukkige die nu frietjes kan bakken.

Ondertussen hadden Agnes en Francis bericht gekregen dat hun zwangere dochter in de kliniek lag en die nacht ging bevallen. We gingen dus niet als laatsten naar huis, maar toch ook niet als eersten. De tafels worden na het eten volledig afgeruimd en er is geen toog, dus als je nog dorst hebt, moet je wel naar huis.

Samengevat: een prettige ervaring zoals er nog mogen volgen!

  • Commentaires(0)//blog.maisonlesfraysses.eu/#post1