Maison Les Fraysses

Maison Les Fraysses

Een schoon liedeken

2013Posté par Geerts - Baeten 2013-09-27 17:17:39
Guido was zo vriendelijk ons permissie te geven om zijn reisverhaal hier te publiceren.


Een weekje “Maison Les Fraysses” 8 – 16 september 2013.

Op zondag 8 september 2013 vertrekken wij naar het ons onbekende “Maison Les Fraysses” Chambres d’hôtes dans le Lot. Les Fraysses, Costans, 46090 Valroufié, France, met als eigenaars de Belgen Yvette Baeten en Paul Geerts.

We rijden langs Gerberoy, een betoverend mooi dorpje in de Oise streek, met oude 17de en 18de eeuw oude huizen versierd met klimrozen en duizenden planten en bloemen. Een dorpje dat veel artiesten heeft geïnspireerd. Voor ons was het een prettig weerzien! (2003 laatste bezoek)

We logeren in een minder romantisch “Fast hotelletje” te Artenay, juist voor Orleans. Na enkele uren rijden op schitterend onderhouden autostrades tegen 130 km/uur nemen we de uitrit nr 57 Villeneuf-Lot-Cahors-Centre. Daar dalen we af in het groene dal waar we zonder problemen het romantisch gelegen “Maison Les Fraysses” vinden. Yvette en Paul ontvangen ons zeer hartelijk. We smullen van een heerlijk avondmaal en ontdekken de heerlijke Cahors wijn van het Château Famaey. Twee Vlamingen, Luc Luyckx en Marc Van Antwerpen, hebben zich als twee wijn fanaten gestort op het het maken van wijn. In 2000 hebben zij een wijngaard aangekocht met uitzonderlijk goede ligging.

De oorspronkelijke naam “ Château Fontaynes” werd gewijzigd in “Château Famaey”, de familienaam van Luc’s echtgenote. Zij samen met hun zoon zijn de drijvende krachten achter dit bedrijf dat exporteert naar meer dan 20 landen wereldwijd.

10 september 2013.

Ontwaken in Maison Les Fraysses is ontwaken in stilte, temidden een paleis van dauwdruppels, met als vergezicht het wolkenpatroon dat de rivier de “Lot” volgt. Zuivere lucht inademend op 300 meter boven de zeespiegel verruimt het bewustzijn!

Een super lekker en gezellig ontbijt wacht ons! Het toeval laat ons kennis maken met twee charmante Fransen , Evelyne en Richard, respectievelijk “La mère en Le Père Noël”. Een virtueel contract wordt afgesloten om op 25 december 2013, bij Yvette en Paul een vergadering van de “G20” te organiseren onder het voorzitterschap van “ La mère en Le Père Noël”.

De “G20” zijn de 20 economisch sterkste landen die zich bezinnen over internationale samenwerking in het domein van economie en financiën.

Rond de tafel zitten de ministers van financiën en de gouverneurs van de centrale banken uit de volgende landen (in ’t Engels): Argentina; Australia; Brazil; Canada; China; France; Germany; India; Indonesia; Italy; Japan; the Republic of Korea; Mexico; Russia; Saudi Arabia; South Africa; Turkey; the United Kingdom; the United State of America; European Union ( pas op Yvette dat zijn twee personen: president of the European Council + Head of European Central Bank).

De G20 vertegenwoordigt: 90% van het wereldinkomen, 80% van de internationale handel, 2/3 van de wereldbevolking en 84% van de wereldpollutie!

Yvette en Paul, het zal een hele klus worden maar je internationaal netwerk zal enorm uitgebreid worden en waarschijnlijk zul je wel van een serieuze sponsering kunnen genieten met al die hoge financiële pieten rond jullie ontbijttafel !!

We trekken op uitstap naar het nabij gelegen stadje Cahors. Yvette en Paul raden ons aan om in Cahors de “ Route des Jardins Secrets” te volgen. Dit brengt ons op zeer mooie plaatsen in de stad zoals de fenomenaal mooie “ Cathédrale de St-Etienne”, met een prachtige binnenkoer, waar je in gedachten meewandelt met monniken. Terecht een UNESCO monument.

We genieten nog na van onze culturele trip bij een eenvoudige maar lekkere lunch op het terras van het nabij gelegen restaurant “Coté Sud”.

Eenmaal terug in “Maison Les Fraysses” laten we ons drijven in het heldere blauwe zwemdokwater van 28°C! Nadien de dag uitliggen op een hangmat, op 300 meter boven de zeespiegel met een prachtig landschap aan je voeten. Windstil en in de schaduw van een lindeboom genieten van de natuur en zijn geluiden .Wat wil je nog meer!?

Op aanraden van Yvette en Paul rijden we naar Vers om te dineren in het uitstekende restaurant “La Truite Dorée”, met zijn ultra snel wandelend en opdienend personeel. Na een heerlijke maaltijd rijden we onder een heldere sterrenhemel langs landelijke wegen zonder lichtpollutie terug naar Maison Les Fraysses. Daar wacht ons de verrassing van de dag. Op de deur van onze kamer hangt een briefje met daarop de boodschap: “Een Duvel wacht op u“! Wij in looppas naar de privé leefruimte, waar Yvette en Paul op ons zaten te wachten met een schuimend Duvelglas in de hand! Schol!

11 september 2013

Vandaag verkennen wij de prachtige streek waar het riviertje de “Lot” stroomt. We gaan het circuit “Lot – Célé” ontdekken. Het is zeer ontspannend om in deze regio met de auto rond te rijden. Je hebt de weg en het mooie landschap voor je alleen met uitzondering in het onmogelijke dorp “Saint Cirque Lapopie”, een juweel van een middeleeuws dorpje verwoest door massa’s toeristen die overal zitten te eten tot op de kleinste terrasjes! Bovendien beschikt het over een betaalparking waarvan de toegang door een niet werkende bareel wordt verhinderd. Dus hebben we ieder om beurt de bareel met de hand geopend zodat heel wat bezoekers zonder te betalen van dit overbevolkt dorpje konden genieten.

Figéac was rustiger en in de “Chapelle Notre Dame de Pitié” kon je tot rust komen.

St-Eulalie was een verademing. Pannenkoeken huisjes, steentjes laag per laag gestapeld, tussen mooi geschilderde houten latten, luisterend naar het licht bruisend Célé riviertje.

Op de terugweg terug in Vers, in “ La Truite Dorée” een Truite aux Amandes met een heerlijk droog Cahors wit wijntje gaan degusteren.

12 september 2013.

Les Arques. Museum van Ossip Zadkine (1890 Smolensk USSR- 1967 Montparnasse, France). Zijn vrouw Prax was ook kunstenaar.

Zwart wit video beelden op muziek van Sjostakovich laten ons kennis maken met de kunstenaar, traag wandelend door het dorp Les Arques.

Zadkine was aangetrokken door de desolaatheid van een uitstervend dorp. Hij luisterde naar de gevels van de huizen die hem hun verleden wilde vertellen. Zadkine was een man met een echte kunstenaarskop, doorgroefd gelaat en een prachtige grijs-witte haardos.

Hij wandelt tussen zijn bomen die hem continu inspireren. Zestiende-eeuwse huizen in een ijzingwekkende stilte zijn het decorum waarin hij leefde en zijn kunstwerken heeft gemaakt. Hij is een zeer productief kunstenaar geweest.

In het museum is ook werk te zien van zijn goede vriend Fujita (1886-1968).

We bezoeken Gourdon en klimmen naar het hoogste punt van het stadje met een mooi panoramisch uitzicht dat nu door laag hangende wolken en regen wordt ontsierd. We bezoeken Eglise St-Pierre en Jardins Zig-Zag.

S’avonds genieten we in “Auberge du vieux Cahors”, in een huis van de XVde eeuw, van een super heerlijke malse steak met een aangepast rood Cahors wijntje.

Vrijdag 13 september 2013.

Bij de ingang van het museum van de “ Grotte du Pech Merle”, is heel aanschouwelijk de evolutie van de mens voorgesteld met behulp van de schedels van onze voorouders: Australopithecus, Homo habilis, Homo erectus, Homo Neanderthalensis en Homo sapiens, de laatste met duidelijk de grootste schedelinhoud. Genetische verscheidenheid drijfveer van onze evolutie ! Terwijl ik dit alles aanschouw klinkt plotseling het geluid van een 21ste eeuw mobiele telefoon! Plots zie ik een GSM toestel, geklemd in een hand van een skelet van Homo Neanderthalensis, tegen zijn schedel aangedrukt worden en zie de mond bewegen!

Plots treft een nicotine reuk een deel van mijn hersen cellen. Zouden onze voorouders gerookt hebben? Belga, Bastos of Groene Michel? Hopelijk blijft deze prehistorische grot beter beschermd tegen de bovengrondse pollutie! Om de ondergrondse pollutie te beperken worden de grot wandelingen tot maximum één uur beperkt, wegens de toename van het aantal bezoekers per dag.

In een bleke najaarszon zitten we te wachten op de start van de rondleiding. We zitten te midden geduldig wachtende bomen, die met hun stilte het geroezemoes van de 21ste eeuwse Homo Sapiens overtreffen. In gedachte wring ik me, samen met de 16 jarige David ,die hier van de streek was, door een smalle spleet. Met een kaars in de hand worden wij overweldigd door de grootte van de grot en het feeërieke schouwspel van stalagtieten en mieten! Te weten, dat wij de allereerste waren die deze pracht konden aanschouwen, deed ons huiveren! Het was als een kathedraal, met een enorm orgel in calciet, door eeuwen durende vallende water druppels geboetseerd! Onze kaarsen waren bijna volledig opgebrand als we al hijgend naar de uitgang spurtten. Het daglicht verblinde ons! Eenmaal thuis hebben we het aan niemand verteld. We konden de slaap niet vatten!

14 september 2013.

Vandaag hadden we “ Maison Les Fraysses” voor ons alleen! Samen met Yvette en Paul genoten we van een uitgebreid en heerlijk rustig ontbijt!

Yvette spoorde me op diplomatische wijze aan van mijn met boter en confituur besmeurde vingers niet meer stiekem aan de onderleggers af te kuisen, maar om de mooie servet te gebruiken! De volgende dag zou ze onderleggers in schuurpapier met grove korrel gebruiken. Dat was ik natuurlijk vergeten, wat resulteerde in een opmerkelijk verkorte wijsvinger!

Wandelend op een pad van stilte ontdekken wij Valroufié. Voor ons La Mairie. Recht er tegenover een kerkje met een zinderende klok, die de doden, begraven in de schaduw van het kerkje, doen omdraaien in hun graf. Vooral de dame die op haar zerk de vermelding “Neé Riche” draagt werd onrustig!

Wandelend op een pad van stilte, in vervoering van de mooi verzorgde tuintjes langsheen de hoofdstraat van Valroufié weerklinkt plots een vriendelijke vrouwenstem. “Bonjour Monsieur, venez!” Welke man zou hier niet op reageren. Ik feliciteer haar met de mooie tuin en haar mooi verzorgd huis met terras. Gecharmeerd door het compliment van een Belgisch koppel op doorreis, overhandigt zij ons de mooie zaden van een prachtige plant “ Ricin”. Zij adviseert ons om bij aankomst in onze tuin drie zaadjes dicht naast elkaar te planten.

Wij overhandigen haar een adreskaartje van “Maison Les Fraysses” waarop ze zegt: “Ik ben er geweest. Toen de vorige eigenaar er nog woonde”.

In de namiddag gaan we samen met Yvette en Paul de “Belgische” wijngaard Famaey bezoeken en leren heel wat over het ingewikkelde proces om goede wijn te maken. Met een koffer vol met “Famaey” producten rijden we terug naar “Maison Les Fraysses”.

We dinneren in Cahors in het restaurant met de belovende naam: “L’O à la bouche”. Dat was niet zo voortreffelijk als gisteren avond bij Yvette en Paul.

Gisteren hadden wij een heerlijk avondmaal waarbij we konden assisteren bij de bereiding van drie heerlijke pizza’s. Die werden gebakken in een oven ingebouwd in de schouw van hun huis. De oven werd verwarmd met hout wat een heel specifieke smaak gaf. Onder het deurtje van de oven stond geschreven: ”Four Grand Mère”. Dina, als actieve grootmoeder, had dit letterlijk geïnterpreteerd! Toen we de oven openden, stond zij al zwetend en puffend recht op in de oven, maar met de glimlach, de grote Pizza, voorzichtig rond te draaien, zodat alles egaal krokant werd! Het was een super gezellige avond!

Onze laatste avond hebben we bij Yvette en Paul doorgebracht, genietend van een heerlijk kopje koffie, terwijl het buiten pijpenstelen regende!

15 september 2013.

Na het zoveelste heerlijke ontbijt in Maison Les Fraysses, nemen wij afscheid van onze perfecte gastdame/heer Yvette/Paul op weg naar Château Les Muids RN20 45240 La Ferté St-Aubin, een twintigtal kilometer ten Zuiden van Orleans.

Het was zeer rustig rijden op deze zondagmorgend. Ondertussen kwam de voorbije week terug in mijn gedachten en het volgende borrelde in me op:

Hier leer je terug wandelen op paden van stilte

luisteren naar bomen die je fluisterend toespreken

kijken naar een hertje dat te midden overweldigend groen

je nieuwsgierig zonder angst blijft aankijken

opgenomen worden in de huiselijke warmte van Maison Les Fraysses

drijven in het warme blauwe zwemdok achter in de tuin

dit alles zijn kostbare ervaringen waard een fortuin!


Op een stille zondagmorgen met af en toe wat regen verplaatsen wij ons heel rustig op “Zondagse wijze“ naar Château Les Muids waar we vroeg in de namiddag met zon toekomen. Dina superblij dat ze in een romantisch kasteel kan logeren en niet in een “Fast Hotel” zoals op de heenreis!

Wij wandelen meer dan een uur in het aanpalende prachtige domein. Wij worden door mos en zachte humus gedragen. De zon schijnt door het bos, belicht de schors van eeuwen oude eiken, die bijna onder hun grootte bezwijken. Onwezenlijk stil en mooi! Wandelen maakt dorstig. Ons tweetjes gezeten op een groot terras, in de warme najaars zon, worden euforisch bij het drinken van een “Leffe“ van t’vat. Voor Belgische bezoekers een waar genot en dit op Franse bodem!

16 september 2013.

We bekijken nog een aantal kastelen langsheen de Loire en rijden rond 12 uur de autostrade op richting Parijs, Brussel, Kontich. Om 17u zijn we thuis .

S’avonds gaan we eten in ons vertrouwd “Eet-Kafee” te Kontich. We delen kwistig een aantal adreskaartjes van Maison Les Fraysses uit aan het personeel.

Guido & Dina.

Wat duiding van Dina:

De kamer die wij hadden in uw kasteel was veel mooier en de douche (instapdouche en regensproeier) paradijslijk! In de Chateau geraakte ik bijna niet uit het bad met handdouche.

Hun landerijen zijn natuurlijk iets uitgestrekter maar zo ook hun prijzen smiley.





  • Commentaires(0)//blog.maisonlesfraysses.eu/#post11